Anneme

[anne][bsummary]

Günce

[günce][bsummary]

Şiir

[şiir][twocolumns]

BİTMEYEN YOLCULUK

bitmeyen yolculuk


Ah! Ruhumda salınan zarif kadın…                
İncecik beline sarılı ebemkuşağı…
Sürü eteklerini, saçlarını sal.
Ömür dediğim yola düşür gölgeni.

Mevsimsiz bir aydı.
Eylül…
Şehirsiz bir hastanede,
Yataksız bir hasta…
Ve rotası olmayan yolculukta bir çocuk…
Kavuşacaklardı.

Kahrın kıyısında o ince kadın,
Uzattı elini boşluğa.
Kimse tutmadı.
Çocuk yoktu.

Beyaz duvarlarında hastanenin
Siyah bir gölge dolaşıyordu.
‘’Ölüm mu?’’ dedi kadın
Korktu.
Ama vakur,
Sustu.

Ve susmaktan yoruldu.
Ve kırılmaktan,
Hırpalanmaktan,
Beklemekten,
Güzel günleri…
Usulca gitti.

Çocuk anladı,
Kadının gittiğini.
O Mevsimsiz Eylül’de,
O şehirsiz hastaneye yolculuğu
Hiç bitmedi.

4 yorum:

  1. Çok güzel bir şiir ve bir okadarda hüzünlü..
    Sevgiler, selamlar

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler İnci... Annemi kaybettiğimi; İstanbul'dan Adana'ya, ona giderken, gece yarısı otobüste öğrendim.Arayan doktor öyle kolay söyledi ki... Annenizin kalbi durdu... O yolculuğum hala bitmedi. Sevgiler

      Sil
    2. Anladım daha okumaya başlayınca. Ama yazman ve onu böyle manalı şiirlerle anman çok takdire şayan. Allah nurlar içinde uyutsun dilerim. Eline, gönlüne sağlık kızım.

      Sil
    3. Senin hassas yüreğin anlamıştır Ece Abla.Aynı acılardan geçenlerin yüreklerindeki ağıt da aynı tınıdan yükselir.Çok Teşekkürler değerli yorumun için.Sevgiyle kucaklıyorum 😘

      Sil

Yorumlarınız benim için çok değerli.Teşekkürler...