31 Ağustos 2016 Çarşamba

TÜRKİYE’DE BİLİM İNSANI OLMAK


kimya,bilim

Bir bilim insanı olmak üzere kimya eğitimi aldım. Hem de Türkiye’nin en saygın üniversitelerinden birinden... Eğitimim boyunca, bu değerli bilimin ne kadar heyecan verici ve ne kadar zor olduğunu gördüm.
Mezun olduktan sonra mesleğimi kısmen de olsa icra edebileceğim bir işe girebilecek kadar şanslıydım. Sonraki yıllarda farklı sektör ve pozisyonlarda çalışmak zorunda kaldığım için uzaklaştım kimyadan. Türkiye’de bilim insanı olmak çok zor çünkü. Bunu, birçok değerli, zeki arkadaşımın yıllarca iş bulamaması ve çok farklı alanlara yönelmek zorunda kalmasından da biliyorum. Kendimden de…
Son zamanlarda kimya, fizik, biyoloji, tıp gibi bilim dallarının yabancı dizilerde ne kadar sık kullanıldığını gördükçe, izlerken hem heyecanlanıyor hem üzülüyorum. Böyle birkaç dizide kahraman bir kimyager… Deneyler, buluşlar, teorilerle nasıl ilgi çekiyor, nasıl hayran bırakıyorlar… Ben de bir kimyagerim! Diplomamda öyle yazıyor! O bilgiler pratikleşme şansı bulamadığı için uçup gitti ama. Organik, fizikokimya, enstrümantal analiz, analitik, inorganik… Hangi biri kaldı. Ama ben kimyagerim, öyle diyor diplomam.
Yanlış nerede diye sorsam… Verilecek binlerce cevap bulunabilir bu soruya. Ve binlerce mazeret belki de… Ama bizim mazeret üretme gibi bir lüksümüz yok. Çocuklarımızın geleceğinde koca bir karanlıktır bilimsizlik.
Bizler; bilim insanı olarak eğitilmiş ama mesleğini uygulama şansı verilmemiş şanssız bir kuşak olarak tarihteki yerimizi alacağız.

Bundan sonrası için umut etmek istiyorum. Çocuklarımız temelden bilimle iç içe büyüsün ve bütün bilim dalları hak ettiği saygınlığa kavuşsun diliyorum.

26 Ağustos 2016 Cuma

BİR YANIM DENİZ BİR YANIM EGE


Bir yanım Deniz, bir yanım Ege
Bu sabah küçük oğlum her zamanki gibi erken uyandı ve gelip yanıma kıvrılıverdi. Kolunun birini boynuma doladı. Sokulabildiği kadar sokularak, ayaklarını karnıma dayadı. Sarabildiğim kadar sardım ben de, fazla sıkmamaya çalışarak. Saçlarını, alnını öptüm usulca. Daha uyuyacaktı.
Yine aynı hisse kapıldım. Ne kadar sarsam, ne kadar sarılsam, koklasam sanki yetmiyordu. Öylece kalmayı istiyordum. Saatlerce, günlerce, yıllarca hatta…  Bu anı unutturmayacak ne kadar zamana ihtiyacım varsa… Biliyorum, çok anı silinecek zamanla hafızamdan. O koku, o tenin sıcaklığı silinmeyecek ama.
İki oğlum var. Deniz ve Ege… Yüreğimin en korunaklı, en savunmasız, en hüzünlü, en coşkulu, en korkak ve en cesur yanında saklılar.
Büyüsünler istiyorum, yorgunum peşlerinde koşturmaktan ama büyümesinler de istiyorum…  Şimdiki gibi sarılmayacaklar o zaman, biliyorum. Şimdiki gibi uzun bakmayacaklar gözlerime. Hayatlarının merkezinde olamayacağım o zaman.
 Anne olunca anladım ki, sevmek çoğu zaman acıtıyor insanı.

 Varsın acıtsın… Bir yanım Deniz, bir yanım Ege olduktan sonra…

22 Ağustos 2016 Pazartesi

PORTAKAL ÇİÇEĞİ VE DENİZ


portakal çiçeği

Çocukluğum Adana'da geçtiği için portakal çiçeklerinin yeri bir başkadır bende.Siz hiç portakal çiçeği gördünüz mü? Nasıl koktuğunu bilir misiniz? Anne ve evlat kokusundan sonra en güzel koku bana göre... Hele, Adana'nın sokaklarında, caddelerinde bu kokuyla koyun koyuna yürümek... Gerçi benim Adana'ya sevgim çocukluğum gibi geride kaldı. Annem gideli böyle..
Bu şiiri annem hayattayken yazmıştım.



Benim memleketim portakal çiçeği kokar.
Bahar da bahar bahar…
Ilık rüzgara karışır kokusu,
İçime dolar.

Senin memleketin deniz kokar;
Serin ve ferah,
Hırçın ve asi,
Kimi durgun, kimi öfkeli.

İçine dolsun,
Portakal çiçeğine karışmış deniz kokusu.
Her dem bahar bahar,
Her dem serin ve ferah.

Kadın portakal çiçekleri topladı.
Adam bir avuç deniz…
Kadın o bir avuç denize bıraktı,
Topladığı bütün portakal çiçeklerini.
Kadın mutlu verebildiklerince,
Adam farkında değil aldıklarının.

11 Ağustos 2016 Perşembe

Çocuk sevincine sakladım bütün aşkları








Bana aşktan bahset çocuk. Nicedir unuttuğum…  En sevdiğim şarkıyı söyle. Hatırlamıyorum!
Küstüğün bütün arkadaşlarını çağır ya da çocuk. Toplanın yanı başıma. Hangi oyunu istersiniz? Hadi oynayalım!
Bilyelerimi verin bana. İçinde renk cümbüşü… Bir gözüm hep kapalı, o günden kaldı.
Bir de avuçlarım… Kan revan, saklayamam…
Çocuk! Ne güzel bakışın var, gözlerine yakışan. Belli ki mevsimler boyu umutla parlayacak.
Gökyüzüne bak şöyle, senden benden izleri sür. Güneş ve yıldız gibi… Asıl kaynağı gör.

Aşktan bahset biraz çocuk. Bana kendini anlat.

9 Ağustos 2016 Salı

ÇITI PITI KADINDI

Mini mini,                                                                               
Çıtı pıtı bir kadındı.
Saçları; uzun ve siyah, yazgısı gibi
 Çırpınır dururdu.

Gözleri, bakmayı bilene sığınak
Ve kederlerin en karasında son duraktı.


Kokusu, o çıtı pıtı kadının;
Unutulmuş dağ yamaçlarında,
Adana’nın portakal bahçelerinde
Ve Seyhan’ında,
 Taş Köprüsü’nde,
Gazipaşa’sında, Yenibey’inde,
Baraj Gölü’nde, Dilberler Seki’sinde
Buram buram dalgalanırdı.


Gitti bir gün o çıtı pıtı kadın;
Çocuklarından, annesinden
Ve Adana’dan uzaklara.
Kokusunu, sesini , saçlarının rengini
Ve evinin balkonunda oğlunu bekleyen gölgesini alarak…

Ezel de var, ebed de…
Göçen her can yürekte…
Ruhumun sancıyan arsız yarası,
Bil ki kavuşmak var
Mutlak, kaderde…


Meleğime... Anneme...   

Çocuğunuz süt sevmiyor mu? Sütü Sevdirecek harika bir tarifim var!

Dün bir arkadaşıma çaya davetliydim. Öğleden sonra olduğu için çocukları evdeydi. Ben de giderken onların sevebileceği lezzetli bir şeyl...